Futbolda Dayanıklılık Nasıl Artırılır? Çocuk ve Ergen İçin 8 Haftalık Program

Futbol, kısa ve patlayıcı hareketlerin uzun bir koşu temposunun üzerine bindiği bir oyundur. Bu nedenle futbolda dayanıklılık hem velinin hem antrenörün en çok merak ettiği başlıklardan biridir. Ancak çocuk ve ergen için doğru yöntem, yetişkin ya da profesyonel programlarından belirgin biçimde farklıdır.

Bu rehberde dayanıklılığın ne olduğunu, bir maçın fizyolojik profilini, oyun temelli çalışmanın neden öne çıktığını ve 10-12 ile 13-16 yaş için iki seviyeli bir 8 haftalık örnek programı bulacaksınız. Yaşa uygun genel kondisyon çerçevesi için çocuklar için futbol kondisyon programı yazımız da yol gösterir.

Futbolda dayanıklılığı tek bir kapasite gibi düşünmek yanıltıcıdır. Kalp ve damar sisteminin oksijen taşıma gücü, kasların bu oksijeni kullanması, kısa sprintlerin tekrarlanması ve zihinsel dikkatin korunması birlikte çalışır. Bu yüzden iyi bir dayanıklılık programı tek bir koşu türüne dayanmaz.

Örneğin bir kanat oyuncusu, maç boyunca onlarca kez geri dönüp yeniden hücuma çıkar. Her çıkışta aerobik taban toparlanmayı hızlandırır, sprint ise anaerobik sistemi çalıştırır. Bu yüzden futbolda dayanıklılık, tek bir test sonucuyla değil, oyun içindeki tekrarlı kaliteyle anlaşılır.

Çocuk futbolcu için bir başka önemli nokta, hedefin performans değil gelişim olmasıdır. Düzenli, eğlenceli ve yaşa uygun çalışma hem sağlık açısından hem sporda kalma isteği açısından daha değerlidir. Dünya Sağlık Örgütü de 5-17 yaş için günde ortalama 60 dakika orta ile yüksek şiddette fiziksel aktivite önerir. Ayrıntıları WHO fiziksel aktivite sayfasında bulabilirsiniz.

Aerobik ve anaerobik dayanıklılık futbolda nasıl birlikte çalışır?

Öncelikle aerobik sistem oksijeni kullanarak uzun süreli enerji üretir. Anaerobik sistem ise oksijene bağlı kalmadan kısa ve yoğun eforlara güç verir. Futbolda ikisi de sürekli devrededir, çünkü oyuncu yürür, koşar, sprint atar ve duraklar.

Aerobik taban, sprintler arasındaki toparlanmayı da destekler. Bu nedenle iyi bir taban, ani hızlanmaların kalitesini korumaya yardım eder. Hız çalışması ayrı bir konudur. Bunun için sprint hızı yazımıza göz atın.

Futbol maçının fizyolojik profili nasıldır?

Stølen ve arkadaşlarının 2005 tarihli derlemesine göre elit erkek oyuncular 90 dakikalık maçta yaklaşık 10 km koşar. Oyuncular bu mesafeyi anaerobik eşiğe yakın bir şiddette koşar. Bu şiddet maksimum kalp atım hızının yüzde 80-90 aralığına denk gelir. Aralara sprintler, sıçramalar ve mücadeleler girer. Derlemenin özetine PubMed üzerinden ulaşabilirsiniz.

Di Salvo ve arkadaşlarının 2007 çalışması, İspanya ve Şampiyonlar Ligi maçlarında 300 elit oyuncuyu izledi. Orta saha oyuncuları savunmacılardan ve forvetlerden anlamlı biçimde daha fazla toplam mesafe kat etti. Yani mesafe, oynanan mevkiye göre değişir.

Ancak bu rakamlar elit yetişkin erkek futbolcular içindir. Çocukta maç süresi, saha boyutu, oyuncu sayısı ve seviye çok farklı olduğundan aynı mesafeleri hedef almak yanlıştır. Bu yazıda çocuk için kesin bir kilometre değeri vermiyoruz, çünkü yaşa ve seviyeye göre ciddi fark vardır.

Dayanıklılık maç performansına ne katar?

Futbolda dayanıklılığın en belirgin katkısı, maçın ikinci yarısında tempoyu korumaktır. Ancak etkisi koşu mesafesiyle sınırlı değildir. Aşağıdaki başlıklar, dayanıklı bir oyuncuda sık gözlenen avantajlardır:

• Maçın geç dakikalarında karar vermeyi sürdürebilmek
• Sprintler arasında daha çabuk nefes toplamak
• Geri dönüş savunmasına gücü olması
• Antrenman yükünü daha rahat taşıyıp üst üste idman yapabilmek

Ayrıca futbolda dayanıklılık, antrenmandan antrenmana taşınan bir temeldir. Toparlanması iyi olan çocuk, haftanın ikinci ve üçüncü seansına daha taze girer. Böylece teknik çalışma kalitesi de düşmez.

Helgerud ve arkadaşlarının 2001 çalışması bu ilişkiyi gösteren sık anılan örnektir. Çalışmada 19 elit erkek genç oyuncu yer aldı ve yaş ortalamaları 18 idi. Haftada iki kez, 8 hafta boyunca 4 dakikalık dört yoğun aralık yapan grupta maksimum oksijen kullanımı arttı. Maçta kat edilen mesafe ve topla temas sayısı da yükseldi. Ancak örneklem küçük ve yaş yüksektir, bu yüzden sonuç çocuğa doğrudan taşınamaz.

Çocuklarda dayanıklılık yetişkinden farklı mı gelişir?

Evet, çocukta futbolda dayanıklılık gelişimi büyüme, olgunlaşma ve oyun alışkanlıklarıyla iç içedir. Çocuklar kısa süreli yoğun eforu kolay yapar ve çabucak nefes toplar, ama uzun süre tek tempoda çalışmak onları çabuk sıkar. Bu yüzden program da yetişkin gibi değil, çocuk gibi kurulmalıdır.

Lloyd ve Oliver'ın Gençlik Fiziksel Gelişim Modeli, gelişimi takvim yaşına değil büyüme ve olgunlaşmaya bağlayan bir çerçeve sunar. Modelin temel mesajı şudur: çocuklukta geniş bir hareket tabanı oluşturun, ergenlikte ise antrenmanı daha düzenli bir yapıya taşıyın. Aerobik çalışmanın tam yaş bandı ayrıntıları için kaynağın kendisine bakmak gerekir.

Üstelik aynı yaştaki iki çocuk biyolojik olarak yıllarca farklı olabilir. Bu nedenle aynı gruptaki bütün oyunculara aynı yükü vermek adil olmaz. Bu nedenle iyi bir antrenör, oyuncunun yorgunluk işaretlerine ve algılanan zorluğuna bakar.

Futbolda dayanıklılık için oyun temelli çalışma neden ilk tercih olmalı?

Küçük sahalı oyunlar, çocuğa hem topla temas hem karar verme hem de aerobik yük verir. Hill-Haas ve arkadaşlarının 2011 sistematik derlemesine göre şiddet; oyuncu sayısı azaldıkça ve oyuncu başına düşen alan arttıkça genellikle yükselir. Antrenörün teşvik etmesi de şiddeti artırabilir.

Hoff ve arkadaşlarının 2002 çalışmasında, topla yapılan küçük grup oyunlarında şiddet maksimum kalp atım hızının yaklaşık yüzde 91'ine ulaştı. Yani bu değer, oyunun doğru kurulduğunda dayanıklılık için yeterli uyaran sunabileceğini gösterir. Detaylı oyun örnekleri için küçük alan oyunları rehberine bakabilirsiniz.

• 3v3 ve 4v4 oyunlarda her oyuncu topla daha çok buluşur
• Alan genişledikçe koşu yükü genellikle artar
• Aralı format (örneğin 4 dakika oyun, 2 dakika dinlenme) yoğunluğu korumayı kolaylaştırır
• Kaleli oyunlar ve skor, çocuğun kendiliğinden çaba göstermesini sağlar

Oyun temelli yaklaşımın genel mantığını oyun temelli antrenman yazımızda bulabilirsiniz. Futbolda dayanıklılık için ayrıca sprint ve kondisyon koşusu eklemek mümkündür, ama çocuk kategorisinde oyun yükün omurgası olmalıdır.

Ergen futbolcuda yoğun aralık antrenmanı (HIIT) işe yarar mı?

Genç sporcularda yoğun aralık antrenmanı (HIIT) dayanıklılığı geliştirebilir, ama üstünlüğü kesin değildir. Engel ve arkadaşlarının 2018 meta-analizi 24 çalışmayı ve ortalama yaşı 15,5 olan 577 genç sporcuyu inceledi. Yazarlar maksimum oksijen kullanımına küçük bir etki buldu. HIIT'in alternatiflere karşı net bir üstünlüğünü de göstermedi.

Aynı çalışmada futbolcular en çok incelenen grup oldu. Yazarlar, küçük sahalı oyunların hem aerobik hem anaerobik açıdan yeterli bir uyaran olduğunu ve genç futbolcuların oyunları HIIT'ten daha çok sevdiğini belirtti. Özetin tamamına Frontiers in Physiology sayfasından ulaşılabilir.

Bu nedenle bu programda HIIT yalnızca 13-16 yaş grubunda, haftada en fazla bir seansta ve kısa süreli tekrarlarla yer alıyor. Yetişkin elit protokolleri, örneğin 4 dakikalık dört aralık, çocuğa doğrudan taşınmamalıdır. 10-12 yaşta ise aralık koşusu yerine oyun formatlarını öneriyoruz.

Çocukta uzun yavaş koşu futbolda dayanıklılık için neden yetmez?

Uzun ve yavaş koşu, futbolun gerçek taleplerine benzemez. Maçta oyuncu sabit tempoda koşmaz, hızını ve yönünü sürekli değiştirir. Üstelik çocuk için monoton koşu motivasyonu düşürür ve topla yapılan işin hazzını ortadan kaldırır.

Yine de yavaş koşunun bir yeri yok denemez. Isınmada, hafif toparlanma gününde veya dönüş haftasında düşük şiddetli koşu faydalıdır. Ancak programın merkezi bu olmamalıdır. Çocukta değişken aktivite, yani koş, dur, dön, pas ver ve yeniden hızlan düzeni, hem daha eğlenceli hem futbola daha yakındır.

Ayrıca bir başka sorun, tek tip yükün aşırı kullanım yaralanmalarına zemin hazırlamasıdır. Aynı hareketin çok tekrarı, büyüyen çocukta büyüme bölgelerine ve tendonlara gereksiz yük bindirir. Koşuyu çeşitlendirmek hem eğlenceyi hem güvenliği artırır.

Bu nedenle çocuk kategorisinde koşuyu oyunun içine gömmek en akıllıca yoldur. Örneğin renk değiştiren toplarla yakalamaca, iki kaleli mini maçlar ve top kapma turları aerobik yükü fark ettirmeden verir. Çocuk yorulduğunu değil, oynadığını hisseder.

Futbolda dayanıklılık için 8 haftalık programı nasıl kurarsınız?

Başlıktaki 8 haftalık program, rehberdir ve bir doktorun ya da lisanslı antrenörün bireysel değerlendirmesinin yerine geçmez. Kurgu kolaydır: 8 haftayı iki yarıya bölün. Her yarıda üç haftalık artış ve bir hafta boşaltma olsun. Oyuncuya vaat edilen bir yüzde ya da değer yoktur, çünkü gelişim kişiden kişiye değişir.

• Bütün yoğunlukları algılanan zorluk (RPE) ile 1-10 aralığında okuyun, nabız zorunlu değildir
• Seansların dışında çocuk zaten günlük oyun ve okul aktivitesi yapıyor kabul edilir
• Hafta içi en az bir gün tamamen pasif dinlenme bırakılır
• Hasta, ağrılı veya çok yorgun çocuk seansı atlar ya da hafifletir

Yetişkin elit protokolleri çocuğa doğrudan taşınmaz. Bu program, yaşa, olgunluğa ve okul yüküne göre ayarlanabilen bir örnektir. Takımınızın antrenman saatlerini ve diğer yükleri de hesaba katmalısınız. Genel çerçeve için periodizasyon yazısı iyi bir tamamlayıcıdır.

10-12 yaş için 8 haftalık örnek program nasıl olmalı?

Bu yaşta amaç, oyun içinde çok hareket etmek ve çabayı keyifle sürdürmektir. Haftada iki düzenli seans yeterlidir. Süreler toplam seans süresidir ve ısınma ile soğumayı içerir.

Her seansın sonunda çocuğa nasıl hissettiğini sorun. Değer sürekli 7 ve üzerindeyse yükü azaltın. Bu yaşta 8 haftalık bir blokta ölçülebilir bir hedef değil, hareket zevkini sürdürmek esastır.

Ayrıca seans içinde oyunlar arasına mutlaka su molası koyun. Sürekli sürüp giden bir oyun, çocuğun şiddetini sinsice yükseltebilir. Kısa molalar çocuğu hem korur hem de sonraki turda daha iyi oynatır.

13-16 yaş için 8 haftalık örnek program nasıl olmalı?

Ergenlikte yapı biraz daha belirgin hale gelir. Haftada iki ya da üç seans yapılabilir ve üçüncü haftadan itibaren bir seansa kısa aralıklı koşu eklenebilir. Bu aralıklar yetişkin protokolünün küçük ve kontrollü sürümüdür, birebir kopyası değildir.

Aralıklardaki 7-8 seviyesi, çocuğun konuşmakta zorlandığı ama hâlâ kontrollü olduğu bir çabayı anlatır. Çocuk bitkin görünüyorsa bu aralığı düşürün. Her 13-16 yaş oyuncu aynı olgunlukta olmadığından, programda seans sayısını ve aralık süresini oyuncuya göre azaltın.

Yükleme ve boşaltma haftası mantığı nedir?

Öte yandan yükleme haftaları vücuda yeni bir uyaran verir, boşaltma haftaları ise uyum için nefes alanı bırakır. Gelişim, antrenmanın kendisinde değil, antrenmandan sonraki toparlanmada ve uyumda gerçekleşir. Bu yüzden programda dördüncü ve sekizinci hafta bilinçli olarak hafiftir.

Örneğin boşaltma haftasında seans sayısı sabit kalabilir, ama süre ve şiddet azalır. Çocuk bu haftada eğlenceli oyunlar oynar ve kendini yorgun hissetmez. Böylece çoğu zaman bir sonraki bloğa daha taze girer.

Yükü artırma kuralına gelince, sık duyulan haftalık yüzde 10 kuralı çocuk için katı bir bilimsel eşik değildir. Gözlemsel çalışmalar ani ve büyük artışları yaralanma riskiyle ilişkilendirir, ama yüzde 10'un kesin bir güvenlik sınırı olduğunu göstermez. Daha güvenli yaklaşım, yükü kademeli artırmak ve çocuğun tepkisine bakmaktır.

Haftalık toplam yükü değerlendirirken okul ve diğer sporları da hesaba katın. NATA 2019 bildirisi, örgütlü spor süresinin haftada yaş sayısını geçmemesini ve haftada en az iki gün dinlenme bırakılmasını önerir. Belgeye NATA'nın resmi PDF'inden ulaşabilirsiniz. Aşırı yüklenmenin belirtileri için aşırı antrenman yazımıza bakın.

Antrenman yoğunluğunu nasıl ölçersiniz?

Yoğunluğu ölçmenin en pratik iki yolu konuşma testi ve algılanan zorluk (RPE) ölçeğidir. İkisi de pahalı cihaz gerektirmez. Çocuklarda nabız ölçmek zor olduğundan bu yöntemler genellikle daha kullanışlıdır.

Konuşma testi

Persinger ve arkadaşlarının 2004 çalışması, konuşmak rahat olmayınca egzersiz şiddetinin ventilatuvar eşiğin üzerinde olduğunu gösterdi. Ancak örneklem 16 sağlıklı yetişkinden oluşuyordu. Çocuk için bunu kesin bir eşik olarak değil, yaklaşık bir işaret olarak kullanın.

• Rahat konuşabiliyorsa şiddet düşüktür
• Kısa cümleler kurabiliyorsa orta şiddettir
• Birkaç kelimeden fazlasını söyleyemiyorsa şiddet yüksektir

Algılanan zorluk ölçeği

Algılanan zorluk (RPE), çocuğun efor hissini bir sayıya dönüştürür. Yetişkinler için Borg CR10 ölçeği yaygındır. Çocuklar için ise araştırmacılar resimli ve sade ölçekler, örneğin OMNI ölçeğini kullanır. Gençlerde yapılan çalışmalar, seans RPE'sinin iç yükü izlemek için genellikle yararlı olduğunu gösterse de küçük çocuklarda nabızla uyumun zayıf kalabildiğini bildirir.

Bu nedenle çocukta RPE'yi tek başına doğru ölçüt saymayın. Bir çocuk 4 derken yorgun, bir diğeri 8 derken gülüyor olabilir. Antrenör gözlemi ile RPE birlikte değerlendirilmelidir. Konunun ayrıntıları RPE skalası yazımızda yer alır.

Isınma ve soğuma dayanıklılık seansına nasıl yerleşir?

Isınma, kalp atımını ve kas sıcaklığını kademeli artırır ve antrenmanın yoğun kısmına hazırlar. Dayanıklılık seansının ilk 10-15 dakikası hafif koşu, yön değişimi ve dinamik hareketlerle geçmelidir. Sabit esneme ise ısınmadan çok soğumada daha uygundur.

Hazır ısınma programları da işinizi kolaylaştırır. FIFA 11+ yazısı bu konuda ayrıntı verir, ısınma sıralaması yazısı ise dinamik ve statik hareketlerin yerini anlatır. Soğuma bölümü ise yürüyüş, hafif esneme ve kısa bir sohbetten oluşabilir.

Ayrıca soğuma, çocukta alışkanlık kazandırmak açısından da önemlidir. Antrenman biter bitmez su içmek ve nabzın normale dönmesini beklemek iyi bir düzendir. Sıcak havada ek önlemler gerekir; sıvı alımı için hidrasyon rehberine göz atın.

Toparlanma ve uyku dayanıklılığı nasıl etkiler?

Çünkü dayanıklılık antrenmanı vücudu yorar. Ancak uyum, dinlenme sırasında oluşur. Yetersiz uyku ve yetersiz beslenme, aynı programın bile daha zor hissedilmesine yol açabilir.

Amerikan Uyku Tıbbı Akademisi (AASM) yaşa göre önerilen uyku aralıkları yayımlamıştır. Çocuğunuzun yaş grubunun aralığına bakın ve bireysel ihtiyaç için hekime danışın. Uykunun performansa etkisini futbolcu çocuklar için uyku düzeni yazısında okuyabilirsiniz.

• Seanslardan sonra yeterli su ve dengeli bir öğün
• Haftada en az bir tam pasif dinlenme günü
• Yoğun maç haftasında dayanıklılık seansını hafifletmek
• Ekran ve geç saat etkinliklerini yatış saatinin dışında tutmak

Daha ayrıntılı toparlanma yöntemleri için futbol sonrası toparlanma rehberine bakabilirsiniz. Çocuklarda pahalı toparlanma araçlarından önce uyku, beslenme ve dinlenme gelir.

Sezon içi ve sezon dışında dayanıklılık çalışması nasıl değişir?

Maçsız dönemde zaman vardır, bu yüzden planlı bir blok daha rahat işler. Sezon içinde ise maç ve antrenman programı zaten yüklüdür. Bu dönemde amaç yeni gelişim kovalamak değil, mevcut kapasiteyi korumaktır.

Sezon dışında bile tamamen hareketsiz kalmak yerine hafif aktiviteyi sürdürmek mantıklıdır. Bir sonraki sezona hazırlıkta ani bir yüklenme yerine kademeli bir geri dönüş yapın. Takvim planlamasının genel kuralları için periodizasyon yazımıza tekrar bakabilirsiniz.

Sezon içi dayanıklılığı korumanın en iyi yolu, takım antrenmanlarında sahayı akıllıca kullanmaktır. Dolayısıyla ek koşu eklemeden önce mevcut oyunların şiddetine bakın. Çoğu zaman 4v4 ve 5v5 formatları, ek yük gerektirmeden yeterli uyaranı verir.

Dayanıklılık antrenmanında en sık hangi hataları görürüz?

Öncelikle en sık hata, çocuğa yetişkin programı uygulamaktır. Onu ani yük artışı, tek tip koşu ve toparlanmayı atlamak izler. Bu hataların çoğu iyi niyetle ortaya çıkar, ama sonuçları motivasyon kaybı, aşırı yüklenme ve sakatlık olabilir.

1. Haftalar arasında ani ve büyük yük artışı yapmak
2. Tek başına uzun ve yavaş koşuya dayanmak
3. Boşaltma haftasını atlamak
4. Yorgun, hasta veya ağrılı çocuğa seansı zorla yaptırmak
5. Cezayı koşu olarak vermek ve koşuyu olumsuz bir deneyim haline getirmek
6. Çocukları olgunluk düzeylerine bakmadan aynı yükle çalıştırmak
7. Yoğunluğu hiç sormadan bir sayı hedefine odaklanmak

Örneğin koşuyu ceza olarak kullanmak ayrıca dikkat gerektirir. Çocuk koşuyu sevmeyi öğrenmelidir. Cezalandırıcı koşu, dayanıklılık çalışmasını sevilmeyen bir iş haline getirebilir.

Bir diğer yaygın hata, yoğunluğu hiç ölçmemektir. Çoğu antrenör hissederek ilerler, ancak aynı oyunun farklı çocuklarda çok farklı zorlukta yaşandığını unutur. Seans sonunda iki dakikalık RPE sorusu bu açığı kapatır.

Dayanıklılıktaki ilerlemeyi nasıl test edersiniz?

İlerlemeyi ölçmek faydalıdır, ama çocukta sonuçlara fazla anlam yüklememek gerekir. Test yalnızca çocuğun kendi geçmişiyle karşılaştırması içindir. Başkasıyla kıyaslayıp çocuğu etiketlemek gelişimi desteklemez.

20 metre mekik koşusu

Léger'in geliştirdiği 20 metre mekik testi (bip testi) okullarda ve spor sahalarında yaygındır. Tomkinson ve arkadaşları 2016 yılında 50 ülkeden 1.142.026 çocuk ve gencin verisiyle 9-17 yaş için uluslararası normları yayımladı. Yani karşılaştırma tabloları vardır, ama bu yazıda tek bir hedef sayı vermiyoruz. Çocuğun yaşına ve cinsiyetine uygun tablo ve protokol kaynağı mutlaka kullanılmalıdır.

Yo-Yo aralıklı toparlanma testi

Peki Yo-Yo nedir? Yo-Yo IR1, kısa dinlenmelerle tekrarlanan mekik koşularından oluşur ve aralıklı sporlar için tasarlanmıştır. Bangsbo ve arkadaşlarının 2008 derlemesi, testin değişime duyarlı olduğunu söyler. Aynı derleme, gençlerde sonucun yaşla yükseldiğini belirtir. Bu testten maksimum oksijen değeri tahmin etmenin genç futbolcularda geçerli olmadığını gösteren çalışmalar da vardır. Bu yüzden Yo-Yo sonucunu bir nabız ya da laboratuvar değeri gibi okumayın.

Üstelik test günü motivasyon, uyku ve hava koşulları sonucu etkiler. Bu nedenle tek bir sonuca bakmak yerine birkaç ölçümün eğilimine bakın. Çocuğa sonucu "gelişim hikayesi" olarak anlatmak, motivasyonu da korur.

Test seçenekleri ve karşılaştırmaları için kondisyon testleri yazımıza bakabilirsiniz. Eşik kavramı için ise laktat eşiği yazısı yararlıdır. Testi programın başında ve sonunda, aynı koşullarda ve dinç bir halde yapın.

Sakatlık ve hastalık sırasında dayanıklılık antrenmanını nasıl yönetirsiniz?

Dolayısıyla hastalık ya da sakatlık varsa önce çocuğun sağlığı gelir. Ateş, belirgin halsizlik veya göğüste rahatsızlık varsa seansı yapmayın ve hekime danışın. Hafif nezle gibi durumlarda bile şiddeti düşürmek mantıklıdır.

Sakatlıktan dönüşte, bıraktığınız yerden değil daha hafif bir noktadan başlayın. Yük, doktorun ve fizyoterapistin onayıyla kademeli artar. Bu süreçte sakatlık geçmişi olan futbolcuya yük yönetimi yazısı yol gösterir.

Ağrı, geçici bir rahatsızlıktan fazlaysa dayanıklılık çalışmasını bırakıp önce nedenini anlamak gerekir. Çocuk ağrıyla koşmaya zorlanırsa hem iyileşme uzar hem de koşuya karşı isteksizlik doğar. Bu nedenle ağrı bildiren çocuğu dinleyin ve hekime yönlendirin.

• Ateşle, belirgin ağrıyla veya baş dönmesiyle antrenman yaptırmayın
• Seansın ortasında göğüs ağrısı veya bayılma hissi olursa antrenman durdurulur ve tıbbi yardım alınır
• Hastalık sonrası ilk günlerde şiddeti düşük tutmak gerekir
• Sakatlık sonrası dönüş, sağlık uzmanının onayıyla planlanır

Veli ve antrenör hangi soruları sormalı?

Peki velinin sorması gereken ilk soru ne? Veli için en önemli soru, antrenmanın çocuğun gelişimini mi yoksa sadece sonuçları mı hedeflediğidir. Antrenör için ise program, oyuncunun yaşına, olgunluğuna ve yüküne uygun mu sorusu ön plandadır. İki taraf da ortak bir dille konuşmalıdır.

• Haftalık toplam antrenman ve maç yükü nedir, dinlenme günü var mı?
• Dayanıklılık çalışması oyunla mı yürüyor, sadece koşuyla mı?
• Yük artarken antrenör çocuğun tepkisine bakıyor mu?
• Hasta ya da ağrılı çocuk için nasıl bir uygulama var?
• Test sonucunu çocuğun kendi geçmişiyle mi kıyaslıyorlar, başkasıyla mı?

Bir okul seçerken bu soruların cevabına bakmak yardımcı olur. Bölgenizdeki seçenekler için İstanbul futbol okulları ve minikler programları sayfalarını inceleyebilirsiniz. Bir okuldan memnun kalmıyorsanız futbol okulu şikayet sayfasından bildirim yapabilirsiniz.